Wie ben ik eigenlijk?

Gepubliceerd op 23 december 2020 om 07:51

Ineens kom je op een punt in je leven waar je denkt: "wie ben ik nou eigenlijk?" Ja dat is een goede vraag en het antwoord weet alleen jij.

Soms lijkt het alsof je stukken kwijt bent in je leven, als je  terug denkt. Als je jong bent lijken de jaren niet snel genoeg voorbij te gaan: "ja want ik ben al 4 jaar!" .

Je voor het eerst naar school. Vaak een hele grote stap in je leven. Dan stap je de sneltrein in, dag in en dag uit ga je naar school. Weg bij je veilige papa en mama ineens de grote wereld in. Je mag het zelf gaan doen, zelf ervaren hoe alles in elkaar zit. Er word vaak op jonge leeftijd al heel veel van je gevraagd. Je bent al 4 jaar, eigenlijk nog maar een heel klein kind. 

Al vanaf je in de buik zit bij mama, word je al beoordeeld op je uiterlijk en op je kunnen. Je mag niet meer op je eigen tempo ontwikkelen en groeien zo lijkt het.

Overal is een meetlat of een schema voor. Je moet voldoen aan het gemiddelde, maar jij bent toch een uniek wezen? Jij hebt je eigen kwaliteiten die heb je meegekregen om iets te brengen in de wereld. Allemaal onze eigen kwaliteiten en bijzonderheden, precies op elkaar afgestemd om samen in balans te zijn en iets te kunnen toevoegen in de wereld.

Als kind breng je jou kwaliteiten naar buiten maar vaak mag het er niet zijn, het klopt niet volgens de meetlat of het schema. Je krijgt al gauw een stempel, met te druk, te langzaam, afgeleid, te lang, te kort, te dik, te dun. Je word beoordeeld terwijl je daar staat met al je kwaliteiten om iets te brengen. Gewoon als een klein kind.

Je voelt je niet altijd prettig in de klas, je gevoel geeft aan dat het systeem niet klopt, of  dat er onbalans  in de klas is. Je voelt je niet op je plek en onbegrepen: "maar iedereen voelt toch dat het niet klopt zoals het gaat"? Je begint druk of afgeleid gedrag te vertonen omdat je niet begrepen voelt en te teveel moet aanpassen aan je omgeving. Of omdat  je niet mag doen wat je graag zou willen, kind zijn en de wereld ontdekken. Je word opstandig of juist in jezelf gekeerd. Er word iets van je verwacht wat je eigenlijk niet kan of wil doen, maar het moet omdat dit zo hoort.  Omdat we nu leven in de maakbare wereld.

Je word ouder en je moet op zwemles en ook een sportclub want dat is goed voor je. Daar word je beoordeeld om je kunnen, "je kan dat veel beter", "opschieten want dan krijg je je diploma". "Volgende keer beter je best doen want dan mag je naar het andere team". Je doet toch heel erg je best? Je ziet dat je vriendje het veel beter kan als ik, je voelt je verdrietig.  Iedereen is beter als ik.

Je gaat verder in de sneltrein van je leven de dagen vliegen voorbij. Je maakt van alles mee, maar de tijd om erover na te denken is er niet. School, huiswerk, afspreken, sporten, gamen, tv kijken, feestjes.......

De vervolg school kies je omdat vriendjes er heen gaan. Je hebt geen idee meer wat je interesses zijn. Ja wat vind ik eigenlijk leuk? Je volgt veel mensen op youtube, die hebben het altijd super leuk, ik niet.

Je haalt je schoolexamen en mag je vervolg kiezen, geen idee wat je wil?? EEEUUUHH doe maar de............ want ik dacht dat er een paar uit mijn klas ook heen gaan.

Je voelt je onzeker en wil graag ergens bij horen, je kijkt naar de stoerste uit je klas of die ene vlogger. Die heeft altijd zo mooie kleding aan of die kan echt super goed vloggen, dat wil ik ook. Je kijkt naar je omgeving en je vrienden. Je vind leuk wat er in in is, of je doet wat je omgeving ook doet, samen zijn en samen dingen doen. Je voelt je te dik, te kort, te dunne lippen, te kleine borsten te dikke benen. Je lichaam moet zich maar aanpassen!! Je hongert je zelf uit om in een bepaalde broek te passen.

Je word beoordeeld op je uiterlijk, je moet je maar aanpassen aan ja wat eigenlijk? Bang voor wat anderen van mij zeggen. Het is gewoon overleven in de maatschappij, bang om beoordeeld te worden, bang voor afwijzing. Het liefste wil je onzichtbaar zijn. Je voelt je niet fijn, het liefste blijf je opgesloten zitten op de kamer. Niet meer naar buiten, niet meer naar school. Gewoon veilig op je kamer, maar ja dat kan niet.

De sneltrein dendert door, je gaat naar je werk op stap naar feestjes, met vrienden afspreken. Geen tijd om te voelen, geen tijd om te rusten, geen tijd om ziek te zijn, geen tijd geen tijd geen tijd.......overleven, verdoven maar niet hoeven voelen.

Samenwonen, trouwen , kindjes.........?

En dan kom je ergens ineens op een punt......."Wie ben ik nou eigenlijk?" Je bent altijd bezig met een ander. Je doet wat de ander leuk vind en je weet ook vaak precies wat de ander leuk vind . Maar wat wil IK eigenlijk, en wat zijn mijn kwaliteiten. Je hebt geen idee. Je kent jezelf misschien niet eens. Of je wil het niet voelen, het is te pijnlijk. Je bent afgekeurd, afgerekend om wie je eigenlijk graag wil zijn. Of je hebt gewoonweg echt geen idee meer.

Wanneer je op dat punt komt is voor iedereen anders. De een voelt zich mentaal niet goed. De ander heeft lichamelijke klachten. Maar je voelt dat er disbalans is. Maar je hebt geen idee waar het vandaan komt en al helemaal niet wat je eraan kan doen, dat antwoord weet alleen jij. Je lichaam geeft signalen af maar vaak worden deze genegeerd of onderdrukt. 

De sneltrein dendert door en je moet door voor jezelf en je gezin. Je gaat naar een andere baan, zoekt een andere hobby, je doet een cursus, maar het geeft niet het antwoord wat je wil hebben. Je blijft maar zoeken en overleven maar je vind niet het antwoord.

Totdat je vastloopt en niet meer weet wat je moet doen.

Maar wat nou als het antwoord in jezelf zit? Dat je mag ontdekken wat je kwaliteiten zijn en waarvoor je hier op de wereld bent.

De kwaliteiten die je als kind heel goed wist, de kwaliteiten die nu onder meerdere lagen verstopt liggen.

Je hebt je altijd moeten aanpassen omdat je dacht dat het zo hoorde, altijd gedaan wat een ander van je verlangde, altijd gedaan omdat je dacht dat het zo hoorde. Maar je lichaam was het er vaak niet mee eens en liet dit duidelijk merken. Je gevoel ook maar vaak stapte je hier over heen, je moest wel.

Maar nu is het moment aangebroken dat jij mag gaan kiezen voor jezelf en je kwaliteiten die je hebt mag ontdekken en laten zien aan jezelf. NEI kan je helpen de lagen af te pellen of jouw tempo, steeds een stukje meer wie je eigenlijk mag zijn.

 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.