Pijn

Gepubliceerd op 21 februari 2021 om 19:14

Soms heb je van die weken dat je even jezelf heel hard tegenkomt. Waar het ineens vandaan komt geen idee. Je blijft maar malen, je blijft maar piekeren. Waar komt het vandaan? Wat is er aan de hand? Ja hey ik ben ook maar een mens, en soms heeft het even tijd nodig om je zelf weer te herpakken. Gelukkig heb ik genoeg tools om mijzelf te spiegelen, maar het heeft gewon even tijd nodig.

Ik moet zelf altijd denken aan zo'n sneeuwbol, je schud hem en er is chaos. Daarna rustig wachten hoe alles weer op zijn plek valt. Er gebeurd in deze tijd ook super veel waar je niet altijd invloed op hebt. Maar je hebt wel de keuze hoe je er mee omgaat, en waar jij je mee verbind.

Ik denk en ik voel ook, als ik mij verbind met alles wat er om mij heen gebeurd ik overspoeld word. Als ik mij weer ga verbinden met mijzelf en de keuze maak om de focus op liefde houd, en op wat ik wel wil, en dromen hou wat ik graag zou willen gaat voor mij letterlijk de zon schijnen.

Ik weet hoe moeilijk het kan zijn om het lichtpuntje te zien in de horizon, maar er is altijd keuze, keuze hoe je met een situatie omgaat.   En ook ik heb mijn innerlijke monsters weer in de ogen gekeken. Vooral als de trigger iets is wat met je kind te maken heeft, nou mijn sneeuwbal was een grote chaos. En hoppa daar komen je oude patronen weer te voor schijn, met het bij behorende gevoel en klachten. En nee dat is niet fijn. Dagen afwegen piekeren en zoeken naar de juiste keuze. Ik laat altijd de emotie afzakken, als je in de emotie iets doet komt je beslissing altijd anders uit als je iets zou willen. Ik laat de sneeuw in de bol rustig neer dwarrelen, en VOEL welke opties het meest geschikt zijn. Welke positieve mogelijkheden er zijn en waar ik mij wil verbinden. Zijn er "sneeuwvlokjes" die ik niet meer nodig heb dan integreer ik deze in mij systeem met NEI. Dan kunnen ze mij niet meer belasten en heb ik de ruimte om te groeien en te transformeren in de richting die ik graag zou willen.

Op het moment dat je in de pijn zit voelt het echt niet zo, maar ik weet dat mijn lichaam en onderbewustzijn mij niet zomaar iets laten zien of ervaren. Maar komt er iets omhoog, dan is het voor mij een teken om het aan te gaan, hoe pijnlijk ook. Alleen ik kan dit aangaan niemand anders voor mij, en ik weet dat als ik me gevoel volg je juiste weg inga, en mijn "oude" jasje weer uit kan doen. En ik denk zonder pijn weet je ook niet hoe het voelt om het niet meer te hebben. Zonder pijn ga je ook niet op zoek naar de pleister. 

Luister naar je lichaam, luister naar je geest ze weten precies wat je nodig hebt.

Heb je hulp nodig bij het opruimen van je oude stukken, en wil je weer doorgroeien in de richting die je kiest, dan hoor ik het van jou!!

 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.